هر کس ما را به سوی معنای متفاوتی از خودمان هدایت میکند
چون ما اندکی بَدَل به چیزی میشویم که دیگران فکر میکنند هستیم. خویشتن خودمان را میتوانیم با یک آمیب مقایسه کنیم، آمیبی که دیوارهای بیرونیاش نرم و انعطافپذیر است و در نتیجه با محیط سازگاری مییابند.
این بدان خاطر نیست که آمیب بُعد و اندازه ندارد، بلکه فقط به این علت است که فاقد شکلی مشخص است. آنچه یک آدم پوچگرا از من بیرون میکشد جنبهی پوچگرای من است، و جدیت و وقار مرا یک آدم جدی و باوقار برمیانگیزد.
اگر کسی فکر کند که من بامزه هستم، شاید پیوسته جوک گفتن و بذلهگویی را ادامه دهم. اگر کسی فکر کند که من خجولم، احتمالا احساس خجالت مینمایم.
📖 منبع: جستارهایی در باب عشق نوشته آلن دو باتن
◀️ شماره ثبت کتاب جهت امانت: ۲۳۷۶۰۴
