در قدیم، بارهای سنگین را برای حمل و نقل به خرکچی ها می دادند. خرکچی ها هر کدام چند تا الاغ داشتند و بارها را به دو قسمت تقریباً برابر تقسیم می کردند و با طناب روی الاغ می بستند و به جایی که قرار بود، می بردند.
در آن جا ریسمان را شل می کردند و الاغ را از زیر بار نجات می دادند، مزدشان را می گرفتند و باز می گشتند.
معمولاً خرکچی ها تا مزد و اجرتشان را نمی گرفتند، ریسمان بار را شل نمی کردند. منظور از این کار، این بود که به صاحب بار بگویند که اگر مزد ما را ندهی، بارت را به جای اول بر می گردانیم.
وقتی سر مقدار مزد هم اختلاف پیش می آمد، خرکچی ریسمان را شل نمی کرد و از زیر بار نمی کشید تا صاحب بار متوجه باشد که ممکن است بارش را روی زمین نیندازد و به جایی که بوده، باز گرداند.
منبع: فوت کوزه گری نوشته مصطفی رحماندوست